Praca za granicą » Emigracja/historia emigracji

Krytyka z ust pani rzecznik

kaja — Sun, 30 Jun 2019 14:41:45 +0000

Po wygranych wyborach Prawa i Sprawiedliwości oraz po wdrożeniu tragicznej w skutkach polityki zagranicznej, Polska zaczyna być odsuwana na margines polityki zagranicznej, stając się coraz mniej znaczącym państwem. Coraz śmielej także przedstawiciele innych krajów decydują się na jawne krytykowanie polskiej polityki lub postępowania w niektórych sprawach. Właśnie taka sytuacja miała miejsce jakiś czas temu, kiedy to pani rzecznik Departamentu Stanu USA zdecydowała się na krytykę.
Zaraz po jej wystąpieniu posypały się słowa protestu wobec takiego zachowania. Ponad pięćdziesięciu działaczy Polonii Amerykańskiej skrytykowało wystąpienie pani rzecznik. W liście przesłanym do ówczesnego sekretarza stanu Rexa Tillersona wyrażono głębokie zaniepokojenie, rozczarowanie i niezgodę. Zdaniem przedstawicieli Polonii pani rzecznik wykazała się znaczną niewiedzą na temat obecnej sytuacji w Polsce, a także polskich norm konstytucyjnych. Dodatkowo w liście można przeczytać, iż oświadczenie wydane ustami pani rzecznik może sugerować, iż w Departamencie Stanu pracują osoby, które mogą być bardziej zainteresowane pomaganiem Polsce w toczącej się wewnątrz tego kraju debacie politycznej, a co za tym idzie mogą być bardziej zainteresowani sprawą polską niż aktualną sytuacją w Stanach Zjednoczonych, na rzecz których powinni pracować.
Przedstawiciele Polonii wskazują, że ostatnia wizyta Prezydenta Donalda Trumpa była niezwykle udana, a naród polski przywitał Amerykanina godnie i serdecznie. Dlatego dziwić może antypolska retoryka Departamentu Stanu. Takie stanowisko może podważać przyjazne stosunki między krajami, torpedować wszelkie próby współpracy i wymiany gospodarczej. Polonia domaga się zaprzestania prowadzenia tak jawnie antypolskiej retoryki. Wezwano sekretarza stanu do zajęcia stanowiska zapewniającego, że podjęto kroki zapobiegające podejmowaniu w przyszłości podobnie szkodliwych działań. Pod listem podpisali się najważniejsi przedstawiciele Polonii Amerykańskiej, w tym między innymi współzałożyciel organizacji Federation of Polish Americans, Roman Korzan, prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej na stan Floryda Jerzy Bogdziewicz oraz prezes Polish Varieties Radio w Detroit Jerzy Rozalski.
Wypowiedź rzeczniczki Departamentu Stanu, Heather Nauert, dotyczyła zmian w polskim sądownictwie, które w jej przekonaniu mogą prowadzić do osłabienia władzy sądowniczej, a w konsekwencji cały system prawny. Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyraziło swoje zdziwienie przedstawionym stanowiskiem, albowiem nie powinno się wypowiadać w kwestii, która nie została jeszcze ostatecznie uregulowana, a proces legislacyjny wciąż trwa.

Słynna Polka w Hollywood

kaja — Sat, 16 Mar 2019 08:49:28 +0000

Była jak do tej pory jedyną Polką, która odniosła tak spektakularny sukces w Ameryce. Jej wizerunek był rozpoznawalny, a jej aktorskie umiejętności doceniane przez amerykańskie kino i fanów. Pola Negri ma swoją gwiazdę w Alei Gwiazd. Jak zaczął się ten amerykański sen i wielka kinowa kariera Polki?
Pola Negri to Apolonia Chalupec, która urodziła się 22 grudnia 1896 roku lub 3 stycznia 1897 roku. Data jej narodzin pozostaje do dziś sporna. Zmarła natomiast w San Antonio 1 sierpnia 1987 roku przeżywając 90 lat. Była wybitną aktorką teatralną i filmową i gwiazdą niemego kina. Negri pochodziła z Lipna, a jej ojciec był Słowakiem, a matka Polką. Kiedy aktorka była małym dzieckiem, ojciec został aresztowany i zesłany na Sybir. W 1902 roku przeprowadziła się wraz z matką do Warszawy. Widząc talent i miłość do aktorstwa, matka wspierała małą Polę posyłając ją na lekcje tańca i gry aktorskiej. Jej talent został dostrzeżony po debiucie w Teatrze Małym w Warszawie.
Podczas I wojny światowej zachorowała na gruźlicę, którą leczyła w sanatorium w Zakopanem. Po powrocie do zdrowia zadebiutowała w filmie „Niewolnica zmysłów” w 1914 roku. W tym czasie przyjęła także swój artystyczny pseudonim Pola Negri, na cześć włoskiej poetki, Ady Negri, której twórczość uwielbiała.
Jej pierwszym mężem był podporucznik Eugeniusz Dąmbski, które poznała podczas incydentu na stacji granicznej w Sosnowcu. Małżeństwo jednak nie przetrwało i w 1922 roku para się rozwiodła. Polę Negri niesłusznie podejrzewano także o współpracę z niemieckimi szpiegami, co wiązało się z jej stałą inwigilacją przez polską policję. W 1917 roku Negri wyjechała do Berlina, gdzie wystąpiła i Maxa Reinhardta. Przełomowym okazał się kontrakt z Ernstem Lubitschem. Film „Oczy mumii Ma” z 1918 roku okazał się wielkim sukcesem. W 1923 roku Negri przybyła do Hollywood i wystąpiła w filmach m.in. „Hiszpańska tancerka”, „Cesarzowa”, „Hotel Imperial”, „Miłość aktorki” oraz wielu innych. Zwłaszcza rola carycy Katarzyny w „Cesarzowej” została bardzo dobrze przyjęta przez krytyków filmowych. Negri wciąż konkurowała z ciemnowłosą Glorią Swanson.
W Hollywood szybko stała się gwiazdą kina niemego i symbolem seksu. Przyczynić się do tego miały głośne romanse z Charlie Chaplinem i Rudolphem Valentino. Plotkowano także, że obdarzyła uczuciem swoją długoletnią przyjaciółkę, Margaret West. Jak się później okazało, filmy z dźwiękiem nie były jej mocną stroną.Miała bowiem silny akcent i niski głos, co było źle odczytywane jak na gwiazdę jej formatu. Wróciła więc do Niemiec, gdzie zagrała w kilku filmach. Goebbels zakazał jednak angażowania jej do filmów zarzucając jej żydowskie pochodzenie. Oczyszczona z zarzutów przez samego Hitlera, który był jej wielbicielem, zagrała jeszcze w kilku produkcjach.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystąpiła jeszcze w kilku filmach. Jednak jej gwiazda już zgasła, a sama Negri popadła w zapomnienie. Żyła jednak w dostatku dzięki swojej firmie maklerskiej. W 1970 roku opublikowała książkę „Pamiętnik gwiazdy”. Zmarła mając 90 lat.

Wizy do USA przestaną w końcu straszyć?

kaja — Fri, 30 Nov 2018 22:22:58 +0000

Temat zniesienia wiz dla Polaków chcących podróżować do Stanów Zjednoczonych rozpala opinię publiczną od kilku, jak nie kilkunastu lat. Wciąż pojawiają się nowe obietnice ze strony zarówno polskich, jak i amerykańskich polityków, mówiące o walce o zniesienie tego ograniczenia. Jednak jak pokazuje praktyka, takie wypowiedzi trafiają w próżnię i nic się nie zmienia. Ostatnio znów powrócił ten temat, a to za sprawą nowej ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce, Georgette Mosbacher.
Niedawno pani ambasador miała okazję przemawiać w Sejmie RP, ponieważ ruszyła się znów sprawa wiz dla Polaków podróżujących do USA. Jak zapowiedziała Pani ambasador, zniesienie tego ograniczenia jest coraz bliżej. Powołano właśnie specjalną grupę roboczą, która ma pracować nad zniesieniem wiz. Zdaniem Mosbacher znane są powody, przez które Polacy wciąż są zmuszani do podjęcia trudu uzyskania wizy. Specjalna grupa ma opracować plan, a postępy w jej pracach co tydzień ma sprawdzać i oceniać sama Pani ambasador. Sama przyznaje, że robi, co może, by wizy przeszły do lamusa.
Nie może być jednak tak, że wszystko jest takie proste i łatwe. Mosbacher wskazuje na jeden, bardzo poważny problem, stanowiący realną przeszkodę w osiągnięciu zakładanego celu. Jest nim atak na wolność mediów. Zdaniem ambasador to właśnie w tej kwestii Kongres amerykański nie chce wyrazić zgody na zniesienie obowiązku wizowego wobec Polaków, choć, jak podkreśla, sympatia i uznanie dla Polaków towarzyszy Kongresmenom. Wolność słowa oraz wolne, niezależne media to dla Amerykanów bardzo ważna kwestia, dlatego jej waga jest odwzorowana w warunkach zniesienia wiz.
Pani Ambasador pytała w Sejmie posłów pracujących w specjalnej komisji o tą newralgiczną kwestię. Powiedziała, że będzie się bacznie przyglądać nie tylko pracom komisji, ale przede wszystkim będzie śledzić rozwój sytuacji. Jako cel swojej kadencji postawiła więc zniesienie wiz dla Polaków. Najchętniej chciałaby, by taka sytuacja miała miejsce w ciągu od roku do półtora roku od objęcia kadencji.
Warto podkreślić, iż Pani Ambasador jest świadoma tego, że to wcale nie jest proste zadanie. Wielu już próbowało i nie uzyskali zakładanego rezultatu. Jednak Pani Ambasador czuje się na siłach doprowadzić tę sprawę do końca, oby z zadowalającym nas skutkiem. Dużo jednak będzie zależało od tego czy Polska podejmie kroki w celu odwrócenia działań na rzecz pozbawiania media wolności słowa, nakładania na nie kagańca propagandy rządowej. W tej kwestii Pani Ambasador wystosowała ustne zapytanie do posłów, by wyjaśnili działania jakie są podejmowane przez polski Sejm.

Animator

kaja — Sat, 30 Jun 2018 21:15:36 +0000

Piękna przyroda, cudowna pogoda, uśmiechnięci ludzie, wieczna zabawa. Tak może kojarzyć się praca zarobkowa, nad którą często rozmyślają młodzi ludzie, chcąc dorobić w czasie wakacji. Sądząc, że animacja w kurortach jest czymś prostym, łatwym i przyjemnym, są w dużym błędzie. A kategorycznie im się odradza wyjazdu, kiedy na rozmowie rekrutacyjnej osoba werbująca słyszy, że kandydat chce jechać do ciepłego kraju, by zarobić i wypocząć. To niestety tak nie działa.
Praca animatora w kurortach jest dość wymagająca. I choć na pozór może się wydawać, że przecież zabawy na świeżym powietrzu, skakanie z dziećmi i tańce z dorosłymi nie mogą być nudne, to już uśmiech przez cały dzień i reagowanie na trudne sytuacje już może. Animator to osoba pełna energii, pozytywna, uśmiechnięta, taktowna, zabawna, kulturalna, empatyczna, aktywna, cierpliwa itp. Zatem trzeba sobie pomyśleć i odpowiedzieć szczerze na pytanie „Czy będzie mi łatwo przez cały dzień tak właśnie się zachowywać?”. No właśnie. Animator także miewa trudne dni, zły humor, może mieć przysłowiowego doła, ale nie wolno mu tego przenosić na relacje z turystami, klientami resortu, hotelu. A przecież klienci/ turyści bywają różni. Jedni są weseli, pełni energii do działania, chętnie się udzielają w rożnych zabawach. Są jednak i tacy, którzy nie chcą być zaczepiani, animowani, uciekają od kontaktu z animatorem. Tymczasem pracodawca wymaga zaangażowania jak największej liczby gości w zabawy.
Często animatorzy, którzy jeżdżą dość regularnie za granicę na sezon letni, mają już swoje ulubione hotele, resorty. Wolą trafić w sprawdzone miejsce niż jechać w nieznane. A różnie bywało w przeszłości jeśli chodzi o warunki lokalowe. Zdarzały się historie, że animatorzy spali w tragicznych warunkach, w pokojach o najgorszym standardzie, w kilka osób. Dlatego przed wyjazdem warto zorientować się czy to na forach, czy to w samym hotelu, lub też u pośrednika pracy, jakie warunki zapewnia hotel.
Młodzi Polacy rozsiani po kurortach na całym świecie mają bardzo zróżnicowane wynagrodzenia. Zazwyczaj hotel płaci stawki godzinowe. W przeważającej liczbie przykładów jest to stawka około 10 euro za godzinę. Jeśli ktoś jest zatrudniony przez agencję zatrudnienia czy inny podmiot, to otrzymuje dużo mniejszą kwotę, choć jest o tyle bardziej zabezpieczony, że taki podmiot zabezpiecza wszelkie zdarzenia nieprzewidziane. Z drugiej strony przecież niemal od wszystkiego można się ubezpieczyć.
Polscy animatorzy są chętnie przyjmowani do hoteli, w których jest dużo wypoczywających Polaków. Oczywiście znajomość języka angielskiego to podstawa. Często wymagany jest także drugi język.

Bohater dwóch narodów

kaja — Thu, 31 May 2018 17:38:46 +0000

Kazimierz Pułaski jest bardzo ważną postacią historyczną nie tylko dla Polonii amerykańskiej, ale i dla Polaków. W niejednym polskim mieście można znaleźć ulicę, skwer, plac imienia Kazimierza Pułaskiego. W parkach czy muzeach stoją popiersia znanego Polaka. Kim był i dlaczego nazywany jest bohaterem dwóch narodów?
Kazimierz Michał Władysław Wiktor Pułaski herbu Ślepowron urodził się 4 lub 6 marca 1745 roku w Warszawie, natomiast zmarł 11 października 1779 roku pod Savannah. Był bohaterem walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych, jednym z dowódców i marszałek konfederacji barskiej. Pułaski nazywany jest ojcem amerykańskiej kawalerii, a w 2009 roku otrzymał od Kongresu amerykańskiego honorowe obywatelstwo USA.
Pułaski był synem starosty wareckiego Józefa Pułaskiego i Marianny z Zielińskich. Miał braci Antoniego i Franciszka Ksawerego. Rodzina wywodziła się ze wsi Pułazie. Jako młody chłopiec uczęszczał do szkoły parafialnej w Warce, a potem uczył się w szkole księży teatynów w Warszawie. W 1762 roku został paziem księcia kurlandzkiego Karola Krystiana Wettyna. W Mitawie był świadkiem wyrzucenia swojego księcia z jego stolicy przez wojska rosyjskie. Jego nazwisko widnieje pod dokumentem elekcyjnym Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Historia życia Pułaskiego nadaje się na bardzo ciekawy, pełen zwrotów akcji film. Dzielnie walczył na wielu polach bitew z rosyjskimi wojskami. Został wtajemniczony w przygotowanie do konfederacji barskiej. Podpisał akt jej założenia w 1768 roku. Jako marszałek ziemi łomżyńskiej odpowiadał za ataki na rosyjskie wojska. Przez 2 tygodnie 1768 roku bronił się w warownym klasztorze w Berdyczowie. Musiał jednak podjąć kapitulację, gdzie jednak go zwolniono pod przymusem złożenia przysięgi odstąpienia od konfederacji. Szybko jednak ogłosił, że owa przysięga została wymuszona, a on będzie jej służyć do końca swego życia.
Największą plamą na honorze polsko-amerykańskiego bohatera jest nieudany zamach na króla Stanisława Poniatowskiego. Wiązało się to z wpływami Wessla i jego otoczenia na Kazimierza Płaskiego. To właśnie pod naciskiem wpływów Pułaski podjął się zorganizowania porwania króla. Niestety, wyczyn ten się nie udał, a pełna odpowiedzialność za próbę królobójstwa spadła na Kazimierza Pułaskiego.
Kiedy konfederacja upadła, Pułaskiego skazano na śmierć. Zdecydował się więc emigrować z kraju. Ponieważ ciążyły na nim poważne zarzuty, nie otrzymał schronienia w żadnym europejskim kraju. Więc na zaproszenie generała Lafayette’a udał się do powstających Stanów Zjednoczonych.
W latach 1777-1779 walczył jako generał w armii Jerzego Waszyngtona. Ponieważ Polak uratował życie Waszyngtona, ten nadał mu stopień generała brygady amerykańskiej kawalerii. W 1779 roku utworzył legion kawalerii, na czele którego pokonał Anglików w bitwie pod Charleston. Pułaski zmarł w wyniku odniesionych ran podczas oblężenia Savannah. Kiedy Waszyngton się o tym dowiedział zdecydował, że w dniu 17 listopada hasłem w wojsku stał się „Pułaski”, a odzewem „Polska”.