Praca za granicą » Języki obce/nauka języka

Najtrudniejsze języki świata

kaja — Wed, 31 Jul 2019 16:06:08 +0000

Odpowiedź na pytanie, który język obcy jest najtrudniejszy, nie jest łatwa. Zależy ona bowiem od tego kto pyta, skąd jest, że pyta, no i ile wie, umie. Dla osoby znającej język niemiecki i angielski, język holenderski może wydawać się dużo prostszy niż na przykład francuski. Z kolei dla osoby mówiącej po niemiecku, język duński czy nawet szwedzki mogą być mniej komplikowane niż fiński. Są jednak rankingi, które przyjmują pewne wyznaczniki i w ten sposób określają poziom trudności danego języka.
Złożona, mało logiczna gramatyka, trudna pisownia i bardzo trudne do wymówienia słownictwo, to są te elementy, które wpływają na trudność nauki i posługiwania się danym językiem. Oto kilka przykładów języków, których nauczenie się może być uznawane za super moc.
Przede wszystkim język chiński uznawany jest za najtrudniejszy język na świecie. Chińczycy do komunikowania się używają kilkudziesięciu tysięcy znaków. Mało tego, każdy znak stojący obok różnych znaków może znaczyć coś innego, w zależności od sąsiedztwa. Do tego liczy się cały kontekst zdania. Nauka chińskiego wymaga wielkiej cierpliwości i wyobraźni, bo znaczenie ma nawet ton głosu i akcent na słowa, a to z kolei wpływa na kontekst zdania. Bez tych elementów jedno słowo może mieć nawet setki znaczeń, w tym tych sprzecznych.
Innym bardzo trudnym językiem jest język japoński. Nie tylko ze względu na odmienny od rzymskiego alfabet, ale i znów kwestie akcentu oraz sąsiedztwa danego znaku. Sprawa w tym zakresie wygląda podobnie jak w języku chińskim, co może być wynikiem bliskości terytorialnej obu krajów. Ważne jest w języku japońskim to co mówisz oraz jak to wypowiadasz. Tu najważniejszą rolę odgrywają emocje. Może to właśnie dlatego Japończycy mogą uchodzić za naród dość ekspresyjny. Ważny jest tutaj także status społeczny osoby, z którą się rozmawia, albowiem do osób z wyższych sfer mówi się używając odmiennej gramatyki. Nie zmienia to faktu, że językiem tym posługuje się blisko 125 milionów osób.
Kolejnym językiem zaliczanym do najtrudniejszego do nauki, jest język arabski. I choć już sama pisownia może odstraszać (niektórzy mówią, że to rysowanie robaczków), to sama nauka także może przysporzyć o ból głowy. Alfabet tego języka liczy tylko 28 liter, jednak już ich liczba przedrostków i przyrostków jest dość przytłaczająca. No i właśnie od tego może zależeć znaczenie słowa. W gramatyce wyróżnia się trzy przypadki gramatyczne, trzy liczby, dwie płcie i trzy czasy. Są tu także tylko trzy czasy: przeszły, teraźniejszy i przyszły, więc dla Polaka jest to w miarę łatwe do opanowania. Zasady tworzenia słów poprzez przedrostki i przyrostki mogą jednak nie jednego przerosnąć.
Choć Finlandia leży w Europie, jej język wydaje się być z kosmosu. W niczym nie przypomina języków anglosaskich czy słowiańskich. Fiński zaliczany jest bowiem do grupy języków ugrofińskich. Język ten posiada również zupełnie inną gramatykę, która może wydawać się dość abstrakcyjna. Wymowa i akcenty wymagają wypracowania specyficznej maniery, która jest dość trudna nawet po wielu latach nauki.

Po co korki z języka obcego?

kaja — Sun, 24 Feb 2019 11:23:32 +0000

Na zdrowy rozum można by się zapytać: po co komuś korepetycje z języka obcego, skoro w szkole jest on nauczany? Może nie nadąża z materiałem, a może jest ambitny i chce wiedzieć więcej. A może po prostu jest to forma powtórki tego, co przerobił na zajęciach i utrwalenia materiału. Tak czy inaczej, korepetycje to doskonała forma nauki bez względu na to czy opanował materiał ze szkoły czy nie. Więc dlaczego warto zdecydować się na dodatkowe lekcje, zajęcia z języka obcego?
Powodów może być kilka, a o części z nich już wspomniano. Dawniej, tj. jakieś 30 lat temu korepetycje były raczej tematem wstydliwym, bowiem chodziły na nie osoby nie dające sobie rady z materiałem w szkole. Nie mówiono głośno o takich dodatkowych lekcjach. Dzisiaj jest zupełnie inaczej. Ze świecą szukać dziecka, którego rodziców stać na dodatkowe zajęcia, a ono nie chodzi. Dziś niemal wszyscy, którzy mogą, mają ponadprogramowe lekcje. A przecież w szkole są języki obce, przerabiane są książki, ćwiczenia, konwersatoria. Po co więc jeszcze więcej? Właśnie po to, by wiedzieć więcej. By się lepiej przygotować. Zalet korepetycji jest sporo, a wady dwie – pieniądze i czas. Korepetycje z angielskiego są tak powszechne, że aż wstyd na nie nie chodzić.
Korepetycje dają szerokie pole manewru zarówno nauczycielowi, który pracuje z uczniem, i uczniowi. Ma to wiele zalet. Przede wszystkim jest tu bezpośredni kontakt ucznia z nauczycielem. To ważne, bo nauczyciel dostosowuje tempo pracy do możliwości ucznia, natomiast uczeń wie, że nauczyciel poświęca mu 100% uwagi. Indywidualne podejście jest wskazane w procesie edukacyjnym. Nauczyciel może na bieżąco odnotowywać sukcesy i porażki ucznia, tłumacząc mu to, czego on nie rozumie, powtarzać, utrwalać, wracać do zagadnień. Ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć póki uczeń nie zrozumie, załapie, nauczy się. W liczebnych klasach nie ma takiego komfortu. Poza tym jest ściśle określony program, który musi być zrealizowany, zatem wkrada się pośpiech.
Uczeń, który czegoś nie rozumie, nie usłyszał, nie zdążył, boi się zapytać. Pomimo, że w szkołach wciąż powtarza się, że nie ma głupich pytań, to uczniowie i tak wolą przemilczeć swoje wątpliwości. Strach przed byciem pośmiewiskiem klasowym paraliżuje uczniów, którzy chcieliby coś wyjaśnić lub poprosić o powtórzenie. Podczas korepetycji nie ma takiej sytuacji. Uczeń może swobodnie rozmawiać z nauczycielem, pytać, a nawet dyskutować. Indywidualne korepetycje pozwalają pokonać barierę skrępowania. A to już może spowodować chęć zdobywania większej wiedzy. Nauczyciel widząc, że uczeń jest zdolny, szybko przyswaja materiał, może go rozszerzyć o inne zagadnienia, nie omawiane w szkole.
Dlatego warto chodzić na korepetycje, choćby jeszcze z jednego powodu. Samemu wybiera się nauczyciela. Jeśli nie czuje się przy kimś komfortowo, nie wraca się do niego. To zupełnie inna sytuacja niż w szkole, gdzie każdy uczeń nie ma możliwości zmiany nauczyciela, bo mu nie odpowiada.

Tata Boga

kaja — Tue, 30 Jan 2018 21:03:33 +0000

Nie, nie będziemy teraz opowiadać religijnych herezji. Opowiemy o języku, który oficjalnie został stworzony niecałe 100 lat temu, bo w 1928 roku. W roku 1949 ten język stał się językiem urzędowym potężnego kraju. Obecnie posługuje się nim ponad 197 milionów osób, choć dla większości z nich jest on językiem wyuczonym.
W kraju tym daniem, którym ludzie się zajadają jest pempek. Nie, nie jest to ludzki pępek. Podobno jacyś ludożercy mieszkają w kraju sąsiednim. „Pempek”, czyli kluseczki rybne. „Tata boga” w tym języku oznacza po prostu sztukę kulinarną.
Kraj ten zaliczany jest do azjatyckich tygrysów. Jest członkiem grupy G20. Jego stolica ma prawie tyle mieszkańców co cała Polska. Ten kraj to Indonezja. Będziemy mówić o języku indonezyjskim.
Najpierw jednak zastanówmy się, czy warto. Indonezja to potężny wyspiarski kraj. Nie jest to kraj, z którym Polska ma mocno ożywione relacje gospodarcze, choćby z uwagi na odległość jaka nas dzieli. Ale jest to jednak azjatycki tygrys, jedna z 20 największych gospodarek świata. Społeczeństwo Indonezji jest mocno zróżnicowane pod względem kulturowym, etnicznym i jeśli chodzi o poziom życia. Jednakże jest to też społeczeństwo wiekowo młode, pełną gębą korzystające ze zdobyczy technicznych XXI wieku. Ciekawostką jest, że Indonezja jest czwartym krajem pod względem liczby użytkowników Facebooka. Jest to także kraj żyjący z turystyki. Któż nie słyszał choćby o wyspie Bali. Stolica tego kraju Dżakarta jest jedną z największych metropolii świata, a swym wyglądem nie ustępuje chińskim, czy amerykańskim metropoliom. Może więc warto być tam polskim pionierem, a znajomość języka indonezyjskiego prawdopodobnie ułatwi otwarcie wielu drzwi.
Warto spróbować, gdyż język indonezyjski jest jednym z najłatwiejszych do nauki języków świata. Jest to dialekt języka malajskiego z licznymi zapożyczeniami z innych języków, głównie z języka niderlandzkiego. Zapisywany jest alfabetem łacińskim. Nie ma w tym języku żadnych koniugacji, deklinacji, odmieniania przez cokolwiek. Nie ma też żadnych czasów. Nie ma liczby pojedynczej, mnogiej. Wystarczy uczyć się słów w podstawowej formie. Jeśli chcemy opowiadać o przeszłości w zdanie wplatamy w odpowiednim miejscy słowo oznaczające przeszłość, „wczoraj”, czyli „kemarin”, a jeśli chcemy opowiadać o przyszłości, w zdanie wplatamy słowo oznaczające przyszłość, „jutro”, czyli „besok”. Liczba mnoga tworzona jest przez podwojenie danego rzeczownika lub, jeśli chcemy precyzyjnie określić ilość, poprzez dodanie liczebnika. Na przykład, jedno kadzidło to „dupa”, wiele kadzideł, to „dupa dupa”, trzy kadzidła to „tiga dupa”.
Nauka języka indonezyjskiego jest możliwa w Polsce, są liczne ogłoszenia nauczycieli tego języka w internecie. Jest też możliwość studiów na kierunku filologia indonezyjsko-malajska w Instytucie Językoznawstwa na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Moda na języki obce

kaja — Wed, 03 Jan 2018 22:40:08 +0000

Język obcy w Polsce to norma, z którą zapoznają się dzieci od najmłodszych lat, ba, nawet miesięcy życia. Już pierwsze zabawki niemowlęce mają programy dwujęzyczne. Można bawić się i uczyć jednocześnie. A im dziecko starsze, tym język obcy coraz bardziej „atakuje” jego chłonny mózg. Najwięcej zabawek jest z językiem polskim i angielskim. I to właśnie ten język jest w Polsce wciąż najbardziej popularny. Jednak podobnie jak w różnych dziedzinach życia, i tu wdziera się moda. Moda na język obcy.
Język angielski jest już niemalże drugim językiem w Polsce, ale oprócz tego są także inne. I w zależności od mody, od kierunku migracji młodych Polaków, dany język wchodzi do łask edukacyjnych i jest na niego zapotrzebowanie. Oczywiście nie tyczy się to języka niemieckiego, który czasem jest w odwrocie, ale zawsze jest numerem dwa w polskich szkołach i uczelniach. Taki stan rzeczy może być spowodowany długością polsko-niemieckiej granicy oraz wspólną historią obu narodów – nie tylko związaną z wybuchem II wojny światowej, ale przede wszystkim z liczną mniejszością narodową zamieszkującą niegdyś Polskę. Z resztą do dziś na Mazurach czy na Śląsku Niemcy są częstymi gośćmi, a polskie firmy dużo eksportują i importują zza zachodniej granicy. Na wschodzie kraju dużą rolę odgrywa język rosyjski z przyczyn podobnych co na zachodzie język niemiecki – bliskość granicy z Federacją Rosyjską oraz z krajami byłego bloku ZSRR. Jednak w każdym regionie Polski przychodzą różne mody na języki obce. Na przykład niedawno w województwach północnych zaobserwowany wzmożone zainteresowanie językami skandynawskimi. Mowa o języku norweskim i szwedzkim.
W Olsztynie na przykład szkoły językowe zaproponowały swoim uczniom oraz potencjalnym klientom właśnie naukę tych języków obcych. Taki ruch wymusił rynek pracy, który oferuje mnóstwo ofert pracy dorywczej w krajach skandynawskich. Tam oczywiście język angielski jest dość powszechny. Jednak na większy zarobek oraz lepszą pracę mogą liczyć ci, którzy umieją się porozumieć w narodowym języku w kraju, w którym chcą pracować. Z resztą lepiej wiedzieć, czy nie jest się oszukiwanym, okłamywanym, wykorzystywanym. A może pozna się miłość swego życia? W każdym razie język kraju, w którym się przebywa warto znać, choćby jego podstawy.
Obok języków skandynawskich dużą popularnością cieszą się języki hiszpański i włoski. Raczej nie wynika to z zainteresowania pracą w tych krajach, a bardziej fascynacją kulturą, klimatem i chęcią spędzania tam wakacji. Język hiszpański uchodzi za dość prosty, natomiast włoski jest dość śpiewny, a pokolenie bajek puszczanych na kanale Polonia 1, które były po włosku, gdzieś ma zakodowane wyrażenia włoskie. Taka podróż nostalgiczna.
Choć moda przychodzi i odchodzi, co pokazuje np. popularność języka esperanto, to warto uczyć się języków obcych, bo nigdy nie wiadomo, który się akurat przyda.

Nauka języka obcego u dzieci

kaja — Tue, 31 Oct 2017 21:49:24 +0000

Chyba każdy rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej. Chce mu dać wszystko, co tylko może, co sam otrzymał lub czego mu brakowało. Opieka, możliwość nauki, zabawy to niezwykle ważne elementy, których w procesie wychowywania nie może zabraknąć. Jednak w dzisiejszym świecie, w obecnych czasach, przy tak dużym postępie technologicznym oraz możliwościach komunikowania się, wyjazdów, poznawania świata i ludzi, dziecko musi uczyć się języków obcych choćby po to, by umieć się odnaleźć w późniejszym świecie. I właśnie w tym momencie wielu rodziców zaczyna zadawać sobie pytanie: w którym momencie życia dziecka należy rozpocząć naukę języka obcego. Ile lat powinno mieć dziecko, by efektywnie i szybko nauczyć się nowego języka?
Jak przekonują specjaliści, każde dziecko jest w stanie nauczyć się języka obcego i to dowolnego. Jeśli bez problemu może opanować swój język ojczysty, to dlaczego nie mogłoby nauczyć się innego? Oczywiście dzieci różnią się między sobą wyczuciem językowym, pamięcią czy słuchem. Jednak w rezultacie, każde przyswoi obce zwroty czy słówka. A pamięć można przecież ćwiczyć. Specjaliści wskazują, że już trzymiesięczne dzieci można rozpocząć uczenia języka obcego. Oczywiście nie będzie to taka nauka jak u dorosłych czy nawet u dzieci, lecz już słuchanie i zapoznawanie się z różnymi stwierdzeniami może być w przyszłości bardzo pomocne. Im później rozpoczyna się naukę języka obcego, tym trudniej jest się wyzbyć ojczystych naleciałości, akcentu.
Specjaliści wskazują także, że najwięcej może się dziecko nauczyć do szóstego, siódmego roku życia. Później mózg zaczyna już trudniej przyswajać nowości językowe, choć wciąż równie szybko. W nauce dzieci pomocne są różnego rodzaju pomoce dydaktyczne – od piłek, kartek, flamastrów zaczynając po książki, płyty czy aplikacje kończąc. Im większy wachlarz możliwości, tym lepiej. Malutkie dzieci uczą się poprzez zabawę, poznawanie świata, zatem dla takich brzdąców dostosowane są zabawki pomagające poznać faktury, kształty. Dzieci turlają piłeczki, wąchają zapachy, słuchają dźwięków. Ważne jest także aktywne uczestniczenie w zabawach i nauce rodziców. Aby dziecko szybko nauczyło się obcego języka, musi być z nim „za pan brat”.
Nauka języka obcego w przypadku dzieci jest naturalnym elementem poznawania świata. Dziecko na wrodzoną potrzebę nauki, zatem łatwo jest skierować ją na odpowiednie tory. Oczywiście rodzice muszą się wykazać dużą cierpliwością oraz swego rodzaju taktem. Dziecko bowiem może nie od razu zacząć swobodnie mówić w języku obcym, na przykład w angielskim. Jeśli jednak rodzice okażą dużą cierpliwość, zrozumienie i dadzą dziecku swobodę, szybko zauważą, że ich pociecha osiąga postępy w nauce.