Jak powszechnie wiadomo, nic tak nie odbiera motywacji do robienia czegokolwiek, jak bezrobocie. Kilka miesięcy ciągłego wysyłania CV i czekania na rozmowę kwalifikacyjną, z której dowiemy się jedynie, że nie posiadamy odpowiedniego doświadczenia, skutecznie zniechęca do dalszych starań. Wobec tego decydujemy się na pracę za granicą. Skąd jednak mamy pewność, że trafimy na uczciwego pracodawcę?
Z odpowiedzią przychodzi sieć EURES. EURES to skrót od “European Employment Services”. Jest to instytucja powołana i bezpośrednio podlegająca pod odpowiednie organy Unii Europejskiej. Sieć zajmuje się przede wszystkim międzynarodowym pośrednictwem w zakresie zatrudnienia w krajach należących do Unii Europejskiej oraz w Norwegii, Islandii, Liechtensteinie i Szwajcarii.

Norwegia

Sieć EURES posiada swoje filie we wszystkich wyżej wymienionych krajach (także w Polsce!). W praktyce, doradcy EURES’u zajmują się przede wszystkim międzynarodowym pośrednictwem pracy, informowaniem interesantów o warunkach życia i pracy w danym kraju oraz likwidowaniem przeszkód, które uniemożliwiają swobodny, międzynarodowy przepływ pracowników. Wszystko po to, aby ułatwić przyszłemu pracownikowi odpowiedni start w nowym kraju.
Na oficjalnej stronie sieci znajdziemy tysiące sprawdzonych ofert pracy od pracodawców, którzy są zainteresowani rekrutacją pracowników z zagranicy. Ponadto, zakładając konto na stronie sieci EURES, będziemy mogli wysłać swoje własne CV, tak aby potencjalny pracodawca miał bezpośredni wgląd w nasz życiorys i kwalifikacje. Na stronie znajdziemy również szereg informacji i porad dotyczących warunków życia, kultury i pracy w kraju, do którego się wybieramy. Lista ofert pracy jest aktualizowana codziennie, przez co ich stałe monitorowanie nowych z pewnością poskutkuje znalezieniem pracy, na której nam zależy. CV w dłoń i do dzieła!

Polska strona sieci Eures

Jakoś tak to już jest w życiu, że ten który ma lepiej, zawsze będzie wykorzystywał tego, który ma gorzej. Ludzka natura, ułomna w swej podłości, raczej szybko się nie zmieni, przez co jeszcze długo będziemy słyszeć takie hasła, jak: wyzysk, rasizm i dyskryminacja. Postanowiliśmy więc przenieść ten problem na grunt europejskich rynków pracy. Jakie są efekty?
Jeżeli chodzi o pracę za granicą to, jako obywatele Unii Europejskiej, posiadamy takie same prawa jak rodowici mieszkańcy danego kraju. Oczywiście pomijamy w tym miejscu niektóre świadczenia, które przysługują jedynie z tytułu posiadania obywatelstwa danego kraju. Mówimy tu przede wszystkim o stawkach minimalnych, ilości godzin pracy w tygodniu, dodatkach urlopowych, ubezpieczeniu i opiece zdrowotnej. Na potrzeby niniejszego artykułu postanowiliśmy skupić się na dwóch pierwszych sprawach.
Każdy kraj należący do Unii Europejskiej ma prawnie określoną godzinową stawkę minimalną. Aby nie było niejasności – w zależności od danego kraju, praca na pełnym etacie za godzinową stawkę minimalne pozwala wieść spokojne i godne życie. Jeżeli więc wybieramy się do danego kraju (nawet na krótko) powinniśmy sprawdzić, ile wynosi minimalne wynagrodzenie. Musimy być bowiem świadomi faktu, że jeżeli nasz pracodawca zaproponuje nam niższą stawkę niż przewidują stosowne przepisy, łamie w ten sposób prawo i grozi mu kara wysokiej grzywny.

Godzinowa stawka minimalna potrafi byc przerozna

Drugą sprawą jest dopuszczalna ilość godzin pracy w tygodniu. W dalszym ciągu pozostając na terenie Unii Europejskiej, możemy stwierdzić, że przeciętne rozumienie sformułowania „pełny etat” oznacza mniej więcej 35-40 godzin pracy tygodniowo. Jeżeli podpisujemy umowę o pracę na pełen etat, powinniśmy sprawdzić, czy jest we niej paragraf regulujący ewentualne dodatkowe godziny. W większości krajów europejskich przepisy prawa pracy działają tak, że pracownik może (ale wcale nie musi) podjąć się dodatkowych godzin pracy, niemniej jednak pracodawca musi wówczas wypłacić odpowiednio wyższą stawkę godzinową (zazwyczaj ok. 120-135% stawki podstawowej).

Przy podpisywaniu umowy nalezy byc bardzo uwaznym, na co sie zgadzamy

Jeżeli doszliśmy do wniosku, że w Polsce jednak nie da się odnieść sukcesu zawodowego (nazywamy sprawę bardzo eufemistycznie) to z pewnością jedyną możliwością staje się rozpoczęcie nowego życia poza granicami naszego kraju. Zaczynamy więc szukać pracy. W tym celu, naturalnie, włączamy Internet i zaczynamy przedzierać się przez tysiące ofert.
Szybko okazuje się jednak, że większość ofert pracy wystawiana jest przez różnego rodzaju agencje, które nieustannie szukają nowych pracowników dla swoich klientów. Rzecz, zdawałoby się, zupełnie normalna. Wobec tego, kontaktujemy się z daną agencją, wypełniamy odpowiednie formularze i cierpliwie czekamy na telefon od jednego z przedstawicieli. Jeżeli będziemy mieć szczęście – odezwą się do nas już po kilku dniach, oferując nam pracę praktycznie od zaraz. Co zatem należy zrobić jeszcze przed wyjazdem?
Przede wszystkim, powinniśmy w porę dokonywać gruntownego rozeznania na temat danej agencji pracy. Fora internetowe są pełne opinii na temat niemal wszystkich tego typu firm. Na samym początku jednak, powinniśmy sprawdzić, czy dana agencja figuruje w rejestrze agencji pracy danego kraju. Jeżeli nie – pod żadnym pozorem nie powinniśmy decydować się na taki wyjazd (szczegółowe powody można znaleźć na wyżej wspomnianych forach).

Fora internetowe sa swietnym zrodlem informacji o agencjach

Jeżeli dana agencja rzeczywiście figuruje w tym rejestrze, kolejną czynnością powinno być sprawdzenia, czy posiada ona stosowne certyfikaty. Ciężko w tym miejscu opisać wszystkie wymogi, które muszą być spełnione, ponieważ w dużej mierze zależy od konkretnego kraju, do którego się wybieramy. Jeżeli wszystko jest ok, możemy poprosić o nasz przyszły adres zamieszkania, ponieważ w dobie Google street view będziemy w stanie sprawdzić, czy nie wylądujemy w jednym ze słynnych obozów dla Polaków.

Google Street View

To tylko niektóre ze wskazówek, które powinniście wziąć pod uwagę. Jeżeli zależy Wam na zdobyciu większej ilości informacji, polecamy zapoznanie się z portalami polonijnymi, na których z pewnością znajdziemy więcej informacji, które pomogą nam uniknąć ewentualnych rozczarowań i nieprzyjemności.

Jeżeli rzucilibyśmy w tłum pytanie: „kto z was uczył się w szkole języka angielskiego?” z pewnością natychmiast ujrzelibyśmy las podniesionych rąk. Jeżeli zadalibyśmy pytanie: „ilu z was miało okazję rozmawiać po angielsku w prawdziwym życiu?” – las z pewnością się zmniejszy. Jeżeli natomiast zapytalibyśmy: „kto z was jest w stanie w tym momencie nawiązać swobodną konwersację z Anglikiem?” – możemy być niemal pewni, że las natychmiast zamieni się w łyse pole. Z czego wynika problem?

Swobodna konwersacja z anglikiem w barze dla wielu polakow jest poza zasiegiem

Polski system edukacji umożliwia rozpoczęcie nauki języka obcego już w szkole podstawowej. W efekcie, niemal każdy uczeń szkoły publicznej uczy się języka angielskiego przez okres przynajmniej 6-8 lat, w trybie 3-4 godzin lekcyjnych tygodniowo. Zdawać by się mogło – jesteśmy krajem poliglotów. Po tylu latach nauki niemal każdy powinien bez żadnych obaw posługiwać się angielskim w stopniu przynajmniej komunikatywnym. Rzeczywistość (czyt. wyniki egzaminów maturalnych) pokazuje jednak, że jest zupełnie inaczej.

Egzaminy maturalne

Autorzy programów nauczania najwyraźniej zapomnieli, że „język” to nic innego jak „mówienie”, a co za tym idzie – „nauka języka” to przede wszystkim „nauka mówienia”. Zdawać by się mogło – oczywista oczywistość, ale jak się okazuje – nie dla wszystkich. Skutkiem takiego stanu rzeczy są setki godzin lekcyjnych poświęcane na rzeczy, które z prawdziwym, codziennym używaniem języka mają niewiele wspólnego.
Dla przykładu – w obojętnie jakim liceum młodzież, niewiadomo po co, uczy się piętnastego z kolei czasu zaprzeszłego w przeróżnych wariantach zdań potrójnie złożonych, podczas gdy ma ewidentne problemy z opisaniem obrazka lub krótką wypowiedzią na temat tego, co robili wczoraj. Polski system edukacji zapomniał uwzględnić faktu, że w języku chodzi przede wszystkim o komunikację, nie o gramatyczną hiperpoprawność. Taka sytuacja trwa już od około 20 lat. Pytanie brzmi – czy ktoś w końcu się tym zajmie?

Chyba każdy obywatel świata przynajmniej raz w swoim życiu usłyszał określenie „american dream”. Pierwsze skojarzenia naturalnie odsyłają nas do Stanów Zjednoczonych, które od dawien dawna traktowane są jako pewnego rodzaju mekka szeroko pojętego sukcesu. Na czym jednak ów american dream dokładnie polega i skąd właściwie wzięło się to określenie?
Otóż, sformułowanie „amerykańskie marzenie” czy też „amerykański sen” nie zostało wymyślone ot tak. Jest to powszechnie uznawany amerykański etos narodowy, który ściśle wiąże się z ideałami demokracji – wolnością, równością i braterstwem, którymi kierowano się budując Stany Zjednoczone Ameryki. Określenie „American dream” odnosi się więc przede wszystkim do amerykańskiego sposobu życia, amerykańskiego społeczeństwa oraz szeroko pojętej kultury. Etos ten jest również silnie zakorzeniony w Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych, według której „wszyscy ludzie stworzeni są równymi”.

Kopia Deklaracji Niepodleglosci Stanow Zjednoczonych

Określenie to z czasem zostało jednak wdrożone do języka codziennego. Obecnie, często słyszy się bowiem zdania w stylu „ten to spełnił swój amerykański sen”. Mówimy wówczas o osobie, która odniosła ogromny sukces finansowy (niekoniecznie w Stanach Zjednoczonych!), przez co w pewien sposób wspięła się po drabinie społecznej o kilka szczebli wyżej – dorobiła się majątku, ułożyła sobie życie, doznała spełnienia w życiu zawodowym i rodzinnym etc.
O tym, jak silną ideą jest amerykański sen, najlepiej świadczy jej ogromna popularność w szeroko pojętej kulturze (masowej). Odwołując się chociażby do amerykańskiej kinematografii, z łatwością możemy wskazać tytuły, które w pewien sposób propagują tę ideę. Są to między innymi: “Obywatel Kane”, „Once Upon A Time in America”, “Forrest Gump”, “It’s a Wonderful Life” czy “Goodfellas”.

Forrest Gump